Ervaringen


De bevalling is erg goed gegaan! Daar kijk ik heel goed op terug. Daarbij heb ik veel gehad aan de cursus. Sowieso de theorie rondom bevallen, kennis van wat er kan gaan komen vond ik fijn. Maar vooral de focus op ontspannen. Ik was volledig in mezelf gekeerd en kon de weeën goed opvangen. Met de relaxmuziek op de achtergrond. De bevalling heeft 7 uur geduurd, het persen 45 minuten, geen hechtingen! De kraamhulp heeft prachtige foto's gemaakt.  Tijdens de bevalling ben ik steeds blijven bewegen, staand (been en rug-)weeën opgevangen.
Kortom, het besef dat ook in een kraamhotel ikzelf mocht bepalen hoe ik het wilde heeft me erg geholpen. De vk zei dat ze amper iets hoefde te doen, en heeft het ons dan ook vooral samen laten doen. Een bevalling uit een boekje, noemde ze het.

 

Groet D. & S.

Ik was exact 37 weken en 1 dag zwanger toen ik samen met P. naar de meubelboulevard ging. P. naar de BCC, ik naar Prenatal. Gewoon even lekker kijken en eventueel nog wat ideeen opdoen. Ik appte P. om 12.40uh dat ik daar even naar de WC ging, voor het geval hij eerder bij de BCC klaar zou zijn en hij mij in de Prenatal overal zou zoeken (behalve op het toilet uiteraard... ;-)). Daar had ik een klein nat plekje in mijn ondergoed, P. wilde meteen de verloskundige bellen maar een nat plekje leek mij geen reden voor een telefoontje. Dus op naar Riant, want al een langere tijd zoeken we een nieuwe lamp voor in de woonkamer. Daar had ik een gek gevoel, alsof ik toch weer even naar de WC moest. Eenmaal daar boven aangekomen was mijn broek/kruis nat. Misschien dan toch een telefoontje naar de verloskundige om even aan te horen wat zij er van dachten.
Ik kreeg rechtstreeks de verloskundige aan de telefoon, zij verzocht me om direct vanuit de meubelboulevard naar haar toe te rijden. Geen droge broek of ondergoed thuis aan gaan doen, nee, rechtstreeks naar haar toe. Bij binnenkomst zei ze: “ ik zie aan de manier hoe je loopt dat je vliezen gebroken zijn". Na wat controles werd dit inderdaad bevestigd. Opeens moest de knop bij me om, terwijl ik me zo goed voelde en de baby heel graag nog wel 3 weken bij me had willen dragen, wist ik dat we nu binnen 3 dagen zouden gaan bevallen. 
Als de weeën binnen 24u na 12.40h niet zouden starten, dan zou het een medische bevalling worden. Dan zou de verloskundige me overdragen aan het ziekenhuis in verband met infectiegevaar door open verbinding van de baby met de buitenwereld. ' S avonds kwam de verloskundige nog langs voor een controle en om alvast een afspraak in het ziekenhuis te maken.
De dag erna (precies 24u later) moest ik naar de afdeling Triage voor een hartfilmpje/ CTG scan. Ik wist op dat moment dat er geen weeën begonnen waren en het sowieso een medische bevalling zou worden. Helaas. De scan zou een half uur duren maar na 25 minuten kreeg ik (zoals wel vaker) een enorme harde buik. Deze hield zodanig lang aan dat de hartslag van de baby zakte naar 70. Ik schrok me rot en binnen notime stonden er dan ook 3 artsen rondom ons heen. Na ruim 1,5u nog aan de scan gelegen te hebben was er stabiliteit en lieten ze ons met een goed gevoel gaan. De dag erna moest ik opnieuw terugkomen voor een CTG scan, als die goed zou zijn zou ik die dag daarna ingeleid worden.
Eenmaal 's avonds thuis op de bank was ik super onrustig. De afgelopen 24u was ik 3x gecontroleerd door de verloskundige en nu opeens zouden we een halve dag niet in de gaten gehouden worden. Wat als ik weer een harde buik zou krijgen waarop de baby zou reageren en ik het niet in de gaten zou hebben? De paniek sloeg toe en dus mochten we opnieuw naar het ziekenhuis komen voor een scan. Deze duurde wederom 2u om mij gerust te stellen. En blijkbaar lukte dit, want die nacht begonnen spontaan de weeën (en die kans was klein, heel klein..). 
Het was 2.00 en 4.00h toen ik wat bloed verloor tijdens het plassen. Verschillende verloskundigen hadden al gezegd dat dit kon gebeuren, maar zolang het geen helder rood bloed was hoefden we ons geen zorgen te maken. Om 5.15h werd ik wakker van de rugpijn. Ik heb natuurlijk de laatste 2 maanden veel last van rugpijn gehad, maar dit was een pijn die ik niet (her)kende. Vlak na elkaar kwam het terug, P. ging timen en om de 4 a 5 minuten kwamen die enorme steken. Reden om het ziekenhuis te bellen? JA! We moesten meteen naar de verloskamers in het ziekenhuis komen, daar eenmaal aangekomen om 6.30u (ja... het duurde even want die pijnlijke steken moest ik echt even 'leren' opvangen voordat ik de auto in wilde stappen) werd ik weer aan de monitor van een CTG scan gelegd. De baby deed het goed en ik ook dus na 20 minuten werd er een schedelelektrode aangebracht en bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben. Wow, dat was snel gegaan. Ik had geen buikweeën, enkel rugweeën. Ik hanteerde verschillende methodes om de weeën op te vangen, liggend/zittend op een baarkruk/op knieën en handen maar al snel werd ik erg vermoeid. Ik had veel pijn en vroeg dan ook iets na 8.00h wat de mogelijkheden waren qua pijnbestrijding. De verloskundige vroeg me of ik ook pijnbestrijding wilde als ik bijvoorbeeld al 9cm ontsluiting zou hebben, ja, ik kon voor mijn gevoel echt niet meer. Bij controle bleek ik daadwerkelijk al 9 cm ontsluiting te hebben. Haar voorstel was om het 20 minuten aan te kijken, wilde ik dan nog steeds pijnbestrijding dan zouden we dan actie gaan ondernemen. P. mocht ondertussen de kleertjes voor de baby alvast gaan klaarleggen. Na 30 minuten kwam de verloskundige (toen was het 9.00h) terug en had ik volledige ontsluiting, ik mocht gaan persen en pijnbestrijding was niet meer aan de orde. Ik kon de weeën redelijk goed opvangen en het persen ging ook best goed. Tussen de weeën door had ik leuke gesprekjes met de verlos- en verpleegkundige. 
Na bijna een half uur persen waren er weinig vorderingen. De baby zat vast achter mijn schaambot. Wederom andere houdingen geprobeerd, ook om mijn rugpijn enigszins te 'beperken' en toen besloten om een infuus met oxytocine in te brengen om mijn persweeën krachtiger te maken. Mijn eigen persweeën bleken niet krachtig genoeg te zijn, waarschijnlijk omdat mijn ontsluiting zo snel was gekomen. Beetje bij beetje werd de oxytocine verhoogd omdat de weeën elke keer weer wegzakten.
P. heeft me onwijs goed geholpen deze weeën door te komen. Elke keer kwamen er 3 a 4 weeën waarbij ik tot 10 moest tellen en moest persen. P. drukte in de tussentijd mee op mijn rug. Wat een verademing was dat en wat steunde hij me goed. Hij telde mee, moedigde me aan, wat een held! 
Om 10.24h kreeg ik een echo, er werd hierbij gekeken of de baby goed lag om deze manier van persen voort te zetten. Gelukkig lag ze goed, maar toch -na al bijna 1,5u- was ze er nog steeds niet. Dus werd de gynaecoloog erbij gehaald. Zij bevestigde de juiste ligging van de baby en voerde de oxytocine wederom op. Op haar advies moest ik terug op de baarkruk gaan zitten ivm zwaartekracht. Wederom werd de oxytocine opgehoogd en opeens ging het persen beter. Waarschijnlijk omdat de verloskundige en gynaecoloog om de zoveel tijd een aantal vingers bij me naar binnen stopten om mijn schaambotje aan de kant te duwen. Dit deed zo ontzettend veel pijn dat het me de kracht gaf om beter te persen. Rond 11.15h zag P. via de spiegel die onder de baarkruk lag een klein stukje van het hoofdje, wat geeft je dat een moed zeg. De baby was er dan toch bijna dacht ik?! Toch duurde het de gynaecoloog te lang en dus zou er een bed op de operatiekamer (OK) klaargemaakt gaan worden. Zou de baby er binnen een kwartier niet zijn, dan zou het een keizersnee worden... Maar voordat we 'zomaar' naar de OK zouden gaan wilden de artsen eerst een proefvacuüm doen. Ik zou drie weeën krijgen, bij de derde wee zou de gynaecoloog aan het vacuüm trekken. Zou dit resultaat hebben dan zouden we deze manier nog even voortzetten, zou het niets helpen dan werd het definitief een keizersnee (o no...). Daar kwam wee 1... dit ging precies zoals de keren ervoor. Toen wee 2... blijkbaar wilde de arts me 'ontspannen' laten zijn voor wee 3 waarbij er getrokken zou worden, want opeens bij wee 2 trok de dame al mee. En daar was onze kleine meid. Onze dochter was geboren. 11.28h was het om precies te zijn. 
Tranen van geluk. Dolblij dat we niet ingeleid hoefden te worden die dag erna en dat we onze meid helemaal zelf, zonder pijnbestrijding en keizersnee, op de wereld hadden gezet. Wauw.... wat had (heeft) ze veel haar. P. knipte even later de navelstreng door en  onze dochter heeft heerlijk op mijn borst gelegen een hele tijd. Het hechten van de knip vond ik erg pijnlijk. Zelfs met een extra verdoving. Tevens was ik erg duizelig en kon ik zelf niet uit bed komen, niet zitten op de rand van het bed of staan, maar ach... WE DID IT! 
Inclusief bed werd ik naar de kraamkamers gereden. Daar moesten we sowieso 24u blijven om ons meisje van 2590 gram in de gaten te houden. Uiteraard moest ook ik kunnen staan wilden we na 24u naar huis mogen. 
Middels bloedstolsels ben ik uiteindelijk meer dan 1.1L bloed verloren. Dit verklaarde mijn lage ijzergehalte en enorme duizeligheid. Toch hebben we het voor elkaar gekregen na 27u naar huis te mogen, bij onze dochter was gelukkig ook alles goed.
Met mij gaat het nu ook een stuk beter. Ik doe rustig aan, wissel liggen en zitten veel af. We genieten van onze dochter en van onze ontzettend leuke kraamhulp (Baby's & Zo). Uiteraard is dit leven best een beetje wennen, om de 3u voeding en gebroken nachten. Maar het is echt waar, het is het meer dan waard!!!
Evelyne, wij willen jou hartelijk danken voor de Hypnobirthing cursus die we bij je gevolgd hebben. We zijn er van overtuigd dat mijn kalmte en goede ademhaling die we bij jou geleerd
hebben me hier mede doorheen hebben gesleept.

Groetjes en liefs, mama M. ;-)

Op vrijdagavond gaan we nog 1 x samen uit eten, bedenken we. Ineens voel ik best regelmatige krampen, een beetje zoals bij een ongesteldheid. Maar dat zet niet door en dus onderneem ik op zaterdag nog van alles. Na het afvinken van mijn laatste 'taakje' in de auto onderweg naar huis, heb ik mn eerste wee. Het is 16:00 uur 's middags. Ik rij rustig naar huis en doe nog een middagslaapje van ongeveer 2 uur. Paskal is om 19:00 uur thuis en we eten samen nog iets lichts. Rond half 10 belt hij de verloskundige om haar alvast te informeren dat m'n weeën er nu om de 9 minuten zijn en dat we haar dus waarschijnlijk die nacht zullen vragen te komen. Paskal blaast het bevalbad alvast op in onze huiskamer en ik ga nog maar even naar bed. Door de ademhalingsoefeningen die ik heb geleerd, kan ik me heel goed ontspannen en val ik tussen iedere wee in slaap. Langzaamaan komen de weeën vaker en worden ze sterker; rond half 3 lig ik niet meer fijn in bed en vraag ik Paskal het bad te vullen. Hij maakt wat kaarsen aan, zet onze fijne playlist op en om 3 uur stap ik in bad. WAT een verademing! Het warme water, de zachte randen van het bad > samen zorgt het ervoor dat ik de weeën veel beter op kan vangen dan in welke eerdere andere houding. Rond half 5 heb ik een uur lang weeën om de 4 minuten. Paskal timed met een handige app die we die avond daarvoor in het restaurant hebben gedownload. De verloskundige is er om 5 uur en nodigt me uit uit bad om de hartslag van ons kindje en mijn ontsluiting te meten. De baby doet het goed en ik heb tussen 8 en 9 centimeter ontsluiting! Appeltje - eitje dit, denk ik...

Ik ga weer terug in bad met het idee nog even een uurtje te ' doen'. Ik voel me heel goed, zit in m'n eigen bubbel en blijf heel goed bij mezelf door de ontspannen sfeer die er is. Daarna duurt het alleen nog zo'n 2.5 uur voor mijn ontsluitingswegen overgaan in persweeën. En daar zit dan uiteindelijk af en toe een heftige perswee tussen, maar ze zetten niet echt lekker door. Ik vind het best lastig om over te schakelen naar een andere manier van opvangen. Het voelt alsof m'n lijf helemaal haar eigen gang gaat, ik kan me daar moeilijk aan over geven. Paskal komt achter me in het bad zitten zodat ik me beter kan vasthouden. Om half 10 (weer bijna 2 uur later) bespreek ik met de verloskundige  dat we iets anders gaan proberen. Ik stap heel voorzichtig uit bad voor nog een keer controle op de bank en op het moment dat ik op sta, breken mijn vliezen. Het hartje van ons kindje doet het goed en zijn hoofdje is voelbaar. Maar de persweeën zetten nog steeds niet door - ze zwakken eerder af. De verloskundige stelt voor even op de baarkruk plaats te nemen zodat ik kan proberen te plassen > wellicht zit mijn volle blaas in de weg. Inmiddels is de kraamzorg er ook en beiden vertrekken naar de gang om me wat privacy te gunnen. Paskal komt weer achter me zitten waardoor ik me aan hem vast kan houden bij het opvangen van nog een wee. Plassen lukt niet... Ik hoor de VK en kraamverzorgster op de gang met elkaar praten. Dat we wellicht - als het nu echt niet doorzet - toch nog naar het ziekenhuis moeten. En dat het lijkt alsof ik me niet over durf te geven aan het laatste stuk...

Dat blijkt precies het zetje dat ik nodig heb. Ik denk: ik zou niet weten hoe ik nu nog in een ambulance zou moeten komen en ik WIL niet naar het ziekenhuis. Een soort oer-kracht neemt het over. Ik kan dit WEL, denk ik. De VK komt terug van de gang en wil een katheter plaatsen voor het plassen maar ziet dan het hoofdje van ons kindje verschijnen. Nog een paar best heftige weeën en oerkreten later, heel fijn ondersteund door Paskal achter me, wordt onze zoon om 10.20 uur geboren. Ineens is er nog even schrik omdat we hem aanpakken van de VK en zijn navelstreng heel kort blijkt - dus die knapt! Onze wens hem uit te laten kloppen kwam daarmee helaas niet uit. Meteen zet de VK er een klem op en ons kindje lijkt geen last te hebben van het incident. De placenta wordt zonder enige moeite ook op de baarkruk 'geboren' - 10 minuten later. Daarna gaan we met z'n 3en heerlijk op de bank liggen verwonderen en krijgen 2 uur tijd met elkaar. De VK en kraamhulp ruimen alles op, maken verslag in orde en wegen ons kindje uiteindelijk binnen ons zicht waarna hij meteen weer bij ons kruipt. WAT fijn om thuis te mogen zijn...

We realiseren ons achteraf hoe gezegend we zijn met deze bevalling; zonder drugs of kleerscheuren en gewoon in onze eigen omgeving. Dat we een verloskundige troffen die ons echt volledig met rust heeft gelaten en ons alle tijd heeft gegeven. ' Protocol' gaat na 1.5 uur persweeën naar het ziekenhuis - wij kregen 3.5 uur. En ik ben ook echt mega dankbaar voor de cursus hypnobirthing, omdat ik meteen in eerste les al voelde: dit klopt in theorie. Ik kan dit gewoon. Mijn vrouwenlijf is er namelijk voor gemaakt > die weet precies wat het moet doen > ik hoef het alleen maar te volgen. En ondanks alle angstige gedachten (die er ook heus wel waren) was dat een oergevoel dat als een soort onderstroom steeds bij me bleef. Vertrouwen.  

Hierbij wil ik je laten weten dat onze dochter is geboren op 18 februari!

Het gaat heel erg goed met ons, ze is een onwijs lief klein hummeltje die het heel erg goed doet. 

Ik wil je ook nog even laten weten hoe de bevalling is gegaan:

Vrijdag de 17e heeft de verloskundige mij gestript om het e.e.a. op gang te brengen, dit was einde middag. Begin van de avond, rond 7 uur begonnen de weeën. Zoals ik wel een beetje had verwacht in mijn rug zoals ook bij mijn menstruatie.

gelijk vanaf het begin van de weeën heb ik erg op mijn ademhaling gelet en probeerde ik bij iedere wee goed en ontspannen door te ademen, dit lukte goed! Mijn partner heeft mij hierbij goed gecoacht. De ontsluiting vorderde goed en toen zijn we naar Origine gereden. Daar hadden ze het bad al voor mij vol laten lopen, wat heerlijk was dat! Het water en de warmte zorgde ervoor dat ik nog beter kon ontspannen, ik voelde me gewichtsloos.

De ontsluiting ging in bad naar vrijwel volledige ontsluiting. In bad heb ik meerdere posities aan kunnen nemen en vooral in de armen van mijn partner gehangen. Hij hielp mij focussen op mijn ademhaling, de aanrakingen toe te passen, te ondersteunen doordat ik in zijn armen kon hangen en hielp met afkoelen. Een hele fijne steun.

Ik was blij, de persweeën kwamen en ik mocht gaan persen. Helaas bleek bij het persen dat onze dochter niet goed door mijn bekken paste, mijn ontsluiting liep terug, er ontstond een rand waardoor ze er niet langs kon. Deze rand werd steeds dikker. Toen verschillende houdingen en douchen etc. niet hielpen ben ik naar de gynaecoloog gebracht. Daar heb ik onder begeleiding van mijn eigen verloskundige, hele fijne kraamhulp bij Origine en een team van het ziekenhuis de laatste paar uur van de bevalling gedaan.

Zij hebben geprobeerd om de rand zo te masseren tijdens de weeën dat deze zou afnemen. Ik heb in deze fase verschillende houdingen kunnen aannemen, van de baarkruk naar op mijn knieën op bed/ hangend aan mijn partner en liggend op mijn zij. Zonder hem had ik dit niet gekund, hij was een enorme steun want 2,5 uur persweeën proberen op te houden en 1 uur en 50 minuten daarna nog persen vond ik zwaar. 

Uiteindelijk ben ik op bed, liggend in de beugels met knip bevallen van onze dochter. Hetgeen wat ik vooraf eigenlijk niet wilde maar op dat moment was dat wel hetgeen wat werkte en ik daardoor geen vacuümpomp o.i.d. hoefde. Ook is er geen pijnstilling aan te pas gekomen.

Ik ben erg blij met de cursus, het heeft mij door de ademhalingsoefeningen en de ondersteuning van mijn partner ontzettend geholpen. Ook zijn wij continue in de regie gebleven tijdens de bevalling. Zo werd er gezegd; ' we gaan even een draadje plaatsen' , wij gaven aan dit niet te willen en bleek ook niet nodig. 

Nogmaals dank voor de begeleiding Evelyne!!

De vader van Guus, die samen met zijn vrouw de HypnoBirthing cursus bij ons heeft gevolgd, deelt graag zijn ervaringen met de cursus en de bevalling. Voor het filmpje klik hier.

Hallo!

Vorige week, na een zwangerschap van precies 40 weken, zijn wij papa en mama geworden van Jax.

Na een onrustige nacht zijn de weeën rond 10 uur in de ochtend echt begonnen. Ik kon ze heel goed handelen en heb vrolijk het huishouden gedaan. Rond 14 uur kwam de verloskundige en zat ik op 2/3 cm ontsluiting. Toen de vk terug kwam rond 17 uur was dit gevorderd naar 5/6 cm en sindsdien moest ik me echt concentreren. Daarvoor kon ik nog van alles en keek ik een serie. Ik stond een aantal keer onder de douche en hing over de salontafel. Ik moest in ieder geval voorover hangen/staan om de weeën op te vangen. Met de ademhalingsoefeningen kwam ik een heel eind. Ik besloot om thuis te blijven en de vk belde de kraamzorg omdat ze verwachtte dat het snel ging. Ze zei nog hoe goed ze het vond hoe kalm ik was. Om 19 uur vertrok ik naar de slaapkamer omdat ik liever niet meer wilde staan/lopen. Sindsdien zat ik in mijn eigen wereldje en heb ik de ontsluitingsweeën op handen en knieën weg geademd. Ook vond ik het prettig om op mijn knieën naast het bed te zitten en dan aan het bed, of aan Daniël, te hangen. Wat erg fijn was, was dat iedereen stil was en het licht gedimd. ik kon geen stemmen of aanraking hebben op het moment van een wee. Toen ik lichte persdrang voelde ben ik licht mee gaan persen op eigen initiatief en dat gaf verlichting. Uiteindelijk heb ik 2 uur moeten persen wat mij wel echt heeft uitgeput, maar ik heb het helemaal zelf gedaan! Ik heb overigens echt wel geluid gemaakt met het persen waar ik geen controle over had en heb ook zeker auw geroepen, maar hee, ik had mezelf en de pijn onder controle voor mijn gevoel. De knip heb ik kunnen uitstellen en het moment dat ze hem wilde zetten, lukte het me toch zelf. Ik denk puur door de rustige ademhaling, verschillende posities, veel beweging en de voorlichting van wat er allemaal gebeurt in je lichaam, ben ik zo kalm gebleven, kon ik in mijn cocon kruipen en ontspanning vinden. Daniël heeft veel tegen me gepraat/gefluisterd en nog wat uit je mapje voorgelezen wat mij rust gaf. De oxytocine injectie heb ik vrij snel gekregen omdat ik direct ruim bloed verloor na het lange persen, maar daar zat ik niet mee. Daniël heeft Jax wel zelf volledig aangepakt, heel bijzonder!

Mijn bevalling is een positieve ervaring. Het was heftig en zeker ook pijnlijk, maar ik zou het zo opnieuw doen omdat ik het in mijn eigen cocon super goed kon handelen. Bedankt voor de goede voorlichting.

Groetjes Elise, Daniël en Jax.

Op dinsdag is de bevalling na 41 weken op mijn verzoek ingeleid. Gezien onze voorgeschiedenis wilde ik niet langer wachten en het risico lopen dat de functie van de placenta nog verder achteruit zou gaan. Om 9 uur 's ochtends en 13 uur 's middags hebben ze gel ingebracht. Dat leek niet genoeg te doen; minder dan 2 cm ontsluiting. Daarom besloten dat we de volgende dag verder zouden gaan, waarschijnlijk nogmaals gel inbrengen. Dat was niet nodig want om 16.15 uur braken mijn vliezen. Omdat onze dochter niet was ingedaald was het spannend om te zien of alles goed ging. Gelukkig is ze door het breken van de vliezen direct verder naar beneden gezakt en mocht ik weer van bed af. De weeën kwamen direct op gang. Na onder de douche te hebben gestaan ben ik overgebracht naar de verloskamers waar ik aan het infuus werd gelegd vanwege medicijngebruik tijdens de zwangerschap. Daarnaast kreeg ik ook weeënopwekkers omdat de bevalling niet wilde vlotten. Tijdens de bevalling kreeg ik ook nog koorts, waardoor het douchen en uit bed gaan niet zo makkelijk meer ging. In bed waren de weeën wel op te vangen. Na 9 uur weeën (om 3 uur 's nachts) bleek dat ik pas 5 cm ontsluiting had. De weeën kwamen al uren om de 1.5 minuten. Omdat het infuus hoger moest worden gezet en ik bang was voor een weeënstorm heb ik om een morfine pompje gevraagd. Dat heb ik niet iedere wee gebruikt maar zo iedere drie weeën. Na 3 á 4 uur aan de pomp had ik nagenoeg volledige ontsluiting. Rond 8 uur mocht ik gaan persen en een knip en een uurtje persen later was ze er dan. Alhoewel ik het jammer vind dat ik het niet volledig natuurlijk heb gedaan, met pijnbestrijding terwijl ik dat vooraf eigenlijk niet wilde. Tijdens de bevalling vond ik het toch verstandig en ik denk ook dat dankzij de pijnbestrijding ik op het einde nog genoeg kracht had om te persen. De valling duurde vanaf het breken van de vliezen zo'n 17 uur, maar ik kan terug kijken op een hele fijne bevalling. Ik was erg rustig en in mijzelf gekeerd. Heb mij niet verzet tegen de pijn maar ben er steeds in mee gegaan. Door steeds iedere wee te verwelkomen en mij bewust te zijn dat iedere wee mij dichter bij onze dochter bracht heb ik de bevalling goed doorlopen. Ook mijn man heeft de bevalling als prettig ervaren doordat ik rustig bleef. Ik heb de bevalling in volledige stilte doorlopen en op de twee momenten waarop ik paniekgevoelens ervaarde heeft mijn man mij gerustgesteld en gemotiveerd. Zonder jouw cursus hadden wij niet zo'n mooie bevalling gehad. De cursus heeft er ook voor gezorgd dat wij de bevalling samen hebben beleefd en beiden wisten wat de ander nodig had.

Groetjes K. & D.

Goedemorgen,

ondertussen mogen wij jullie ook het leuke nieuws brengen dat ik ben bevallen van onze zoon. 

De bevalling zelf is mij enorm mee gevallen. Al direct na de bevalling keek ik positief terug op de ervaring, iets wat ik vooraf niet had verwacht. Daar waar ik vooraf heel makkelijk dacht over eventuele pijnstilling (ruggenprik of morfine), bleek ik dankzij de ademhalingsoefeningen van de cursus helemaal geen pijnstilling nodig te hebben. 

Woensdag 5 oktober werd ik gestript omdat ik de dag erna 41 weken zou zijn en het liefst niet ingeleid wilde worden. Donderdag-nacht rond 04.00 uur kreeg ik wat krampen. De krampen werden steeds iets regelmatiger en toen ze in de ochtend rond de 5 a 6 minuten kwamen, heb ik de verloskundige laten bellen. Op dat moment twijfelde ik zelf nog steeds of het geen voorweeën waren, maar na het bezoek van de verloskundige bleek het dan toch eindelijk zo ver.

Rond half 2 is de verloskundige nogmaals geweest en bleek ik zo'n 5 cm ontsluiting te hebben. Toen hebben we alle spullen rustig bij elkaar gepakt en naar het Moeder & Kind Centrum gegaan. De autorit viel me redelijk mee.

Daar aangekomen heeft de verloskundige zich bij ons gevoegd en bleek de ontsluiting snel te vorderen. Rond een uur of 6 zat ik al op 9 cm. De weeën volgen zich vanaf een uur of 4 steeds regelmatiger op en werden wat heftiger. Ik heb de weeën goed kunnen weg ademen met de ademhalingstechnieken en de wat heftigere heb ik gecombineerd weg gepuft. Ik heb de ademhalingsoefening daarbij toegepast maar ben ook vanaf het heftige moment van de wee gaan meetellen met mijn ademhaling, gewoon vanaf 1. Wanneer ik bij de 20 was vloeide de pijn van de wee ook weer weg. Zo had ik voor mezelf controle over de wee en wist ik wanneer het einde in zicht kwam. 

Vanaf 19 uur mocht ik beginnen met persen. Dat durfde ik eerst niet zo goed waardoor dat uiteindelijk wat langer heeft geduurd (1,5 uur)  en toen is onze kleine man geboren. Ik ben ik de laatste perswee een beetje ingescheurd en had een paar hechtingen nodig, maar dat had voornamelijk te maken met het feit dat onze zoon zijn handjes gekruist langs zijn gezichtje had liggen bij de geboorte. Uiteindelijk konden we nog dezelfde avond naar huis toe, wat echt een geweldige ervaring was!

Ik hoop voor diegenen die nog moeten bevallen dat zij ook zo'n mooie ervaring mogen hebben met de bevalling!

Groetjes N. & R.

Mijn stuitbevalling is goed gegaan en zoals ik heel graag wilde gewoon vaginaal! 

Het begon 's nachts met gebroken vliezen en 10 uur later was onze zoon daar. Omdat de bevalling wat vroeger begon (3,5 weken eerder) hadden we nog geen tas ingepakt en zijn we helaas de muziek vergeten.

De bevalling is me enorm meegevallen, mede dankzij de cursus. R. heeft een hele fijn actieve rol gehad wat veel heeft geholpen. Wat ik vooral heel fijn vond is dat hij hielp met de ademhalingen, ik vond het fijn hem te volgen.

Van te voren wilde ik graag op de baarkruk bevallen wat niet ging in het ziekenhuis ivm de stuitligging. Heel lang heb ik gezeten op de bal van het ziekenhuis. Op het eind moest ik op mijn zij liggen omdat onze zoon dips had toen ik op mijn rug lag. Op mijn rechter zij met mijn linker been in de beensteun, vond ik een fijne houding. Bij het persen, wat maar 20 minuten duurde, heb ik op mijn rug gelegen.

Wat ik zelf ook heel erg fijn vond aan de cursus waren de ontspanningsoefeningen. Deze doe ik soms nog als onze zoon aan het huilen is. Dan denk ik dat mijn rust een positieve invloed op hem is. 

Groetjes E.

Hoi Evelyne,

Dankjewel! Wij zijn trotse ouders geworden van een dochter. Ze doet het heel erg goed en ook met ons gaat alles goed. De bevalling is erg goed gegaan, grootste deel van de weeën in bad en lopend opgevangen en ik ben uiteindelijk op de baarkruk bevallen. Ze was er met 40 minuten persen. Met name tijdens het persen heb ik goed gebruik kunnen maken van de geleerde ademhalingstechniek :-)

Mvg, Daniëlle

Hallo Evelyne,

Het gaat heel goed met ons! Wij zijn trotse ouders geworden van een dochter. De bevalling was voor ons alle drie een fijne ervaring. Het duurde alles bij elkaar ongeveer 8 uur. Het grootste gedeelte daarvan hebben we in bad gezeten en uiteindelijk ook in bad bevallen. Ik kon me erg goed ontspannen tijdens de bevalling door me te concentreren op mijn ademhaling en te luisteren naar rustige muziek. We zijn nu volop aan het genieten van onze dochter. Ze is een relaxte baby die eigenlijk nooit huilt en al heel veel naar ons lacht. We prijzen ons gelukkig met hoe alles gelopen is en nog steeds loopt.

Groetjes A. & M. 

Hoi Evelyne,

hoe gaat het met je? Fijne zomer gehad?

Ik wil je laten weten dat ik afgelopen zondag wederom trotse moeder ben geworden, dit keer van een zoon. Het was een hypno"flits" bevalling :-). Om half 5 begonnen de weeën, rond 6 uur liep ik met volledige ontsluiting door de toegangsdeuren van het ziekenhuis (die bij aankomst zeker nog 4 minuten gesloten beleven) en om 6 minuten voor 7 is S geboren. Er waren geen complicaties, S dronk meteen super goed en om half tien stonden we weer buiten. J reageert ook heel goed op hem, ze is lief, nieuwsgierig en zorgzaam.

Hopelijk komen we elkaar in de toekomst nog tegen! Super bedankt voor al je wijsheid! En heel veel geluk voor jou en je gezin!

Liefs Eveline

Wij vonden de cursus heel waardevol. Het maakte sowieso dat we in de laatste fase van onze zwangerschap heel bewust met onze kleine bezig waren. De cursus hielp ons om zo rustig en liefdevol mogelijk naar de geboorte toe te leven. Dit voelde heel goed.

Ik zou iedereen aanraden om hypnobirthing te doen. De oefeningen zijn ontspannend en lekker om te doen, de informatie is interessant en ik heb de stof met veel plezier gelezen. Het zorgt voor een stukje bewustwording rondom zwangerschap, je lichaam, je gedachtes en je kindje. Heel mooi om mee bezig te zijn!

Het was prettig dat jij (Evelyne) naar ons huis wilde komen, dit maakte het organisatorisch mede mogelijk om de cursus te volgen. Super fijn! Tijdens de bevalling hebben we er zeker ook veel aan gehad! De golfademhaling heeft me door de eerste 2cm ontsluiting heen geholpen. Daarna kon ik het heel even niet meer volhouden, doordat de golvingen zeer intens waren en elkaar heel snel opvolgden, maar ik kon wel heel goed het gebied ontspannen waar het om ging. Ik bleef visualiseren hoe ik daar opende en hoe ons kindje daar makkelijk doorheen zou komen. En wonderbaarlijk genoeg hadden we in die heftige fase dan ook 8cm in 1,5uur gevorderd! Dit had ik nooit durven dromen, zo vlot! Tijdens de uitdrijving was ik weer helemaal rustig. Even concentreren en hard werken tijdens de golvingen, maar tussendoor leek het voor de omstanders alsof ik bijna sliep, zo ontspannen was ik. 

Mijn man heeft me mede door de cursus ook heel goed begeleid. Hij wist wat hij wel (of juist niet) allemaal kon zeggen en dat heeft mij heel veel steun gegeven. We waren tijdens het hele proces ook heel lief tegen elkaar, het was echt fijn samen. Toen onze kleine geboren werd overviel mij een intens gevoel van geluk. Wat was dit mooi! Helemaal samen met mijn kindje en mijn man hadden we dit gedaan! En ze was gezond, tevreden, ontspannen, precies zoals we hadden gehoopt!

Liefs Soazic.

Wij vonden het een erg prettige cursus. Je leert wat je lichaam doet en wat het nut ervan is. Zodat je weet wat je moet doen om je lichaam te helpen tijdens de geboorte. Ook de ontspanningsoefeningen vonden wij erg fijn. Hebben hier tijdens de zwangerschap veel mee geoefend en elke avond de ontspannings cd beluisterd voor het slapen gaan. Inmiddels is ons kindje gezond te wereld gekomen. Volgens de verloskundige was ik heel beheerst en rustig tijdens de bevalling. Ik denk dat dit mede komt door de cursus. Hebben een geboorteplan gemaakt waar ze echt rekening mee hebben gehouden. Moest helaas wel in het ziekenhuis bevallen omdat de kleine in het vruchtwater had gepoept (was anders een badbevalling geworden). Ik heb het niet als vervelend ervaren dat het ineens anders liep als gepland. Ons kindje is een hele rustige baby, hij huilt alleen als hij iets nodig heeft. Ook dit komt in onze ogen mede door de handvatten die we gekregen hebben tijdens de cursus. Ik zou deze cursus zeker aanraden.

Groetjes P.